Türkiye-Afrika İşbirliği Zirvesi’ne katılan Komor Adaları Cumhurbaşkanı M. Ahmet Abdullah Muhammed Sambi, Afrika’nın çoğu ülkesine açılan Türk okullarından haberdar olduğunu belirterek görüştüğü Türk yetkililerden Komor Adaları’na da Türk okulu açılmasını talep ettiğini söyledi.

Türk işadamlarının bazı Afrika ülkelerine okul açtıklarını anlatan Sambi, “Türkler bu projeyi bizim ülkemizde de geliştirmeliler. Bu girişimden çok büyük memnuniyet duyarım.” dedi. Bilhassa Komor Adaları’na ilkokul açılmasını isteyen Sambi, “Gerekirse Türklere biz yardım da ederiz. Sadece okul inşaatı için hammaddeleri sağlasalar bile yeter. İnşaatı o köydeki halka yaptırırız.” ifadelerini kullandı. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’den Komorlu öğrencilere burs talep ettiğini de söyleyen Sambi, “Türkiye, ülkemden sadece beş öğrenciye burs veriyordu. Biz fakir bir ülkeyiz. Bu yüzden bursları artırmalarını talep ettim.” dedi. Sambi, her yıl 40 Komor adalı genci Türkiye’de bir aylık eğitime tabi tutacaklarını anlattı.

Türkiye’yi her zaman çok merak ettiğini belirten Sambi, “Şu an Türkiye’nin tecrübeleri İslami dünyada önem arz ediyor. Bildiğim kadarıyla Müslüman alemindeki düşünen ve fikir üreten insanlar Türkiye’ye bakmaya başlamıştır. Herkes Türkiye’nin tüm gerçeklerini daha yakından tanımak istiyor.” şeklinde konuştu. Türklerde büyük bir mesaj olduğunu ve Türklerin bu mesajı dünyaya taşıyacaklarını anlatan Komor Adaları Cumhurbaşkanı, “Böylece İslam alemini yönlendirecekler. Çünkü İslam alemi bir sistem arıyor.” dedi. Sambi, Türkiye’deki İslam’ın çağa ayak uydurduğunu da vurguladı.

Senegal Ticaret Bakanı Diop: Torunum Türk okulunda okuyor

Senegal Ticaret Bakanı Mamadou Diop da ülkesindeki Türk okulunun çok sevildiğini belirterek, “Senegal’de çok büyük bir Türk okulu var. Orası çok tercih ediliyor. Bir tane daha açılsa yine tutulur.” dedi. Diop, kendi torununun da Türk okulunda eğitim gördüğünü kaydetti. Türk okulunun anaokulundan liseye kadar eğitim verdiğini ve Türk okulu hakkında hep iyi şeylerin konuşulduğunu vurguladı. Diop, ayrıca Türkiye-Afrika İşbirliği Zirvesi’nde ulaşım adına Türkiye ile bir anlaşma yaptıklarını da açıkladı. Senegal Ticaret Bakanı, artık Türk ve Senegal vatandaşlarının birbirlerini ziyaret etmeleri için iki günlerini harcamayacaklarını ifade ederek, “Artık Dakar’dan Paris’e uğrayıp orada saatlerce beklemek zorunda değiliz. Direkt olarak Dakar’dan İstanbul’a geleceğiz.” diye konuştu.

Arif Bayraktar

Zaman

Cenazemi Türkiye’ye götürmeyin!
Bazıları gözlerini kapasa da hasbi Anadolu insanı yeni bir destan daha yazıyor. Hemde canları pahasına… İslam öncesi eski Türklerin bir inanışı vardı. Ölen kişi mutlaka memleketine hatta mümkün ise köyüne gömülmeli idi. Yoksa ruhunun rahat etmediğine inanılırdı.

Ancak gerek savaşlar gerekse başka sebeplerden olsun yurdunun dışında vefat eden Türklerin cenazelerinin memleketlerine döndürülmesi ciddi bir problem oluşturuyordu. Sıcaklar ve at üzerinde uzun süren yolculuklarda cenazenin kokması söz konusuydu.

Bu sebeple zaman içerisinde pratik bir yöntem geliştirildi. Cenaze belli bir süre bekletilip eti kemiğinden ayrıldıktan sonra eti öldüğü yere gömülür, kemikleri ise memleketine getirilirdi. Böylelikle ölen kişinin ‘ruhu rahat etmiş’ olurdu.

Cengiz Aytmatov’un cenaze törenine katılmak için Kırgızistan’a gitmiştim. Kırgız gazetelerinde cenaze ile ilgili bir cümle çok dikkatimi çekti. O cümle şuydu; “Cengiz Aytmatov’un kemikleri Almanya’dan Kırgızistan’a getirildi”. Aslında getirilen kemikleri değil tabii ki, cenazesiydi. Ancak binlerce yıllık kültür bu gün Kırgızcada ‘kemikleri getirildi’ şeklinde karşımıza çıkıyor. Çok ilginç değil mi?

2008 yılında Kırgız hükümeti bir karar almış, yurt dışında ölen Kırgızların cenazelerini Kırgızistan’a getirme masraflarını devlet karşılayacak diye. Pek çok Kırgız dünyanın çeşitli yerlerine para kazanmak için gidiyor. Ailesi kendi imkânları ile cenazesini getirmesi mümkün olmuyor. Hükümetin aldığı bu karar Kırgızistan’da memnuniyetle karışılanmış.

Adem Tatlı Vefa Ödülü	Önden Giden Atlı, Adem Tatlı

Gezmeye yaban yahşi, ölmeye vatan yahşi

Türkiye’de de Kırgızistan’da ki ilgili kanun maddesi dışında durum aynı. Cenazelerimizi illa ülkemize getiririz. Adam Medine’de de ölse Türkiye’ye getirip köyüne gömmek isteriz. Azericeden dilimize girmiş meşhur bir değiş vardır; ‘gezmeye yaban yahşi, ölmeye vatan yahşi’ diye.

İslam gibi Türklerin hayatını büyük oranda değiştiren bir dine de girilse, Anadolu gibi başka bir coğrafyaya göç dahi edilse, bu gün de ölmüşlerimizin cenazesi illa memleketine hatta mümkün ise köyüne getirilir ve defnedilir. Kabrin gözümüzün önünde olmasını isteriz.

Nazım Hikmet Rusya’da değil de vatanında, Anadolu’da bir köyde çınar altında gömülmek istemişti. Ama kendisine nasip olmadı. Her sene kabrinin taşınması sevenleri tarafından gündeme getirilse de kabri hala Moskova’da.

Kültürel kodlar böyle bir şey işte. Binlerce sene de geçse davranış şekilleri kolay kolay değişmiyor. Sağcı da olsanız, solcu da olsanız fark etmiyor.

Vatan bizler için sadece yaşamak için değil aynı zamanda gömülmek için de anlam taşıyor.

Aytmatov Almanya’da hastanede yatarken öleceğini anlayınca oğluna ‘beni vatanıma götürün oraya gömün’ derken vatan sevgisi ile birlikte binlerce yıllık kültürel kodları da ona bunu söyletiyordu.

Dünyanın değişik yerlerinde Türk iş adamlarının açmış oldukları okulları görme imkânı buluyorum. Binlerce kilometre uzaklarda sınır tanımayan bu eğitim gönüllülerini görmek beni her seferinde heyecanlandırıyor.

Fakat gördüğüm başka bir şey daha var ki heyecanlanmanın ötesinde yapılan fedakârlık karşısında beynim donuyor.

Eğitimcisinden esnafına, ondan işadamına kadar hizmet erleri bulundukları ülkelerde artık genişçe bir mezarlık satın almaya başlamışlar.

Aileleri ile birlikte dönmemek üzere giden bu kahramanlar vasiyetleri gereği vefat edip oralara gömülmeye başlayınca büyükçe bir mezarlık satın alma ihtiyacı doğmuş.

Aytmatov’un cenazesi vesilesi ile gittiğim Bişkek’te işte böyle bir mezarlığa gitme şerefine nail oldum.

Bu cennet bahçesinde beş kişi metfundu. Bolulu işadamı Vedat Konuk, okul müdürü Metin Paksoylu’nun babası Çetin Paksoylu, İşadamı Aslan Arslan’ın annesi Ayşe Arslan ve işadamı Osman Şahinkaya ve öğretmen Tufan Şirin’in bebekleri yan yana yatıyorlardı.

Sünnet olduğu üzere kabir ziyaretlerinde selam verilir. İçimden ’selam size kahramanlar’ dedim. Ve aleyküm selam dediklerini çok iyi biliyorum. Bişkek’teki eğitim gönüllüleri her bayram eşleri ve çocukları ile birlikte bayram namazından sonra ilk işleri bu mezarlığı ziyaret oluyormuş.

Moğolistan’da vefat eden, vasiyeti üzere orada defnedilen Adem Tatlı çok iyi arkadaşımdı. Hayatı ile hizmet insanı nasıl olur bizlere gösterdiği gibi vefatı ile de gösterdi.

ADEM TATLI’YA VEFA

Bir gün ölüm üzerine konuşulurken, birden heyecanla eşi Aysel hanımın ellerine sarılmış, ‘eğer burada ölecek olursam, sakın ha beni götürmeye kalkmayın, sadece dirimle değil ölümle de buraya ait olmak için geldim. Bizde bu inanç için çıkılan yolda bir daha geri dönmek olmaz’ demiş, heyecanı, sesindeki titreme ile Aysel hanım’ı hayretler içinde bırakmıştı.

Bu konuşmanın üzerinden çok geçmeden Darhan şehrindeki okulun eksiklerini tespit etmek için çıktıkları yolda trafik kazası geçirmiş, hizmet için çıktığı yolda koşmuş, koşmuş ve nihayet Allah’a yürümüştü.

Tarihe kayıt düşülecek telefon konuşması; ‘İstanbul’da Eyüp Sultan ne ise Moğolistan’da Adem bey odur.’

İçim yanıyor hocam demişti Aysel hanım telefon görüşmesinde Hocaefendiye. Tarihe kayıt düşülecek telefon görüşmesi şöyle devam etmişti;

-Hepimizin içi yanıyor evladım, senin hayat arkadaşın bizim canımızdı.

-Hocam! Adem, beni Türkiye’ye götürürsen hakkımı helal etmem demişti. Ne tavsiye edersiniz?

-Ben arkadaşlara gerekeni söyledim. Adem bey bizim bayrağımızdır. Orada kalacak, bizim ve gelecek nesillerin iftihar kaynağı olacak. Orada kabriyle hizmete devam edecek. İstanbul’da Eyüp Sultan ne ise Moğolistan’da Adem bey odur.

Moğollar Budist olduğu için mezarlıkları yoktu. Zengin Moğollar ölülerini yakıyorlar, fakirler de dağa taşa bırakarak kurda kuşa yem ediyorlardı.

Bir süre defin yeri aranır. Nihayet Ulanbatur’a otuz kilometre mesafede, Tonyukuk abidelerine on beş kilometre kala Kazak Türklerinin çoğunlukta olduğu Nalayh köyünün mezarlığının yamacına defnedilmesine karar verilir. Mekân seçilirken buralarda ebediyen kalmak isteyen başka hizmet gönüllüleri de olabileceği düşüncesiyle genişçe bir yer alınır.

O şimdi bir mühür gibi Moğolistan’ın uçsuz bucaksız bozkırlarında.

Bozkırlarda esen rüzgârlarla saçları dalgalanırken yetiştirdiği talebelerine bakıyor öbür âlemden. Benim sevgili arkadaşım mekânın cennet olsun.

Bir kahraman da Tanzanya’nın başkenti Darüsselam şehrinde bulunan Türk kolejinin büyük bahçesinde yatıyor. Bu kahramanın adı Erkan Çağıl. Bu eğitim sevdalısı işadamı okullara destek vermek için ailesi ile birlikte hicret etmiş Afrika’ya. Okul arsası bakmak için gittikleri yerden dönerken trafik kazası geçirmiş, hastaneye kaldırılmış ve orada vefat etmiş. Vasiyeti üzere okulun bahçesinde bir köşeye defnedilmiş.

GÖZ YAŞLARI SEL OLDU

Türkçe olimpiyatları için İstanbul’a gelmiş Tanzanya’lı öğrenciye sordum Erkan Çağıl’ı tanıyor musun diye. Tanımaz mıyım, o bizim ağabeyimizdi dedi. Bana onu anlatır mısın dediğimde duygulu ve güzel Türkçesi ile şunları söyledi;

“Vasiyetinde üç isteği vardı;

Biri kendisi ile alakalıydı. Ölünce okulun bahçesine gömülmeyi istemiş, Cenazemi Türkiye’ye götürürseniz hakkımı helal etmem demişti.

Öteki talebi abisi hakkında idi. Abisinin okullara sahip çıkmaya devam etmesini istiyordu.

Sonuncusu ise hanımı ve çocukları hakkındaydı. Dilerlerse Türkiye’ye dönebilirler ama Tanzanya’da kalırlarsa memnun olurum demişti.”

Vasiyetindeki üç arzusu da yerine getirildi. O kahraman şimdi Tanzanya’daki okulun bahçesinde, abisi eğitim hizmetleri için koşturmaya devam ediyor. Vefalı eşi de çocukları ile birlikte Tanzanya’da yaşıyor.

Bu nasıl bir hizmet aşkıdır ki binlerce yıllık kültürel kodlarına başkaldırarak, o çok sevdikleri vatan topraklarından uzaklarda gömülmeyi arzu ediyorlar?

Tek kelime ile bu bir destandır.

Tanzanyada vefat eden ilk Türk Erkan Çağıl

Maalesef yaşanan bu destan henüz kalem erbabı tarafından hakkıyla yazıya dökülmedi. Benim yaptığım sadece buğulu penceremden fotoğrafın küçük bir parçasını göstermek.

Bir gün kalem erbabı bu destanı yazmayı kalktığında kalemin ve kelimelerin yaşanılanlar karşısında nasıl ezildiğini, hakikati anlatmada nasıl yetersiz kaldığını hep birlikte göreceğiz.

Belki o zaman da Orhan Veli’den mülhem

‘Bilmezdim yaşananların bu kadar güzel

Kelimelerin ise bu kadar kifayetsiz olduğunu

bu kahramanları görmeden önce’

diyeceğiz.”

ERKAM TUFAN

04.Temmuz.2008

www.samanyoluhaber.com

udan Milli Eğitim Bakanı Dr. Hamid Muhammed İbrahim, ülkelerinde faaliyet gösteren Türk okullarının kendilerine çağ atlattığını söyledi. İbrahim, “Bu okullar insanımıza yeni ufuklar açıyor.” dedi.

Bu yıl katıldığı uluslararası 6 farklı yarışmada toplam 13 madalya kazanan Sudan Türk Okulları yönetici ve öğrencileri, Sudan Cumhuriyeti Federal Yüksek Öğretim Bakanı Dr. Hamid Muhammed İbrahim’i makamında ziyaret etti. Dünyanın değişik ülkelerinde farklı platformlarda ülkelerini en güzel şekilde tanıtan Sudan Türk okulları öğrenci ve idarecilerinin çalışmalarını takdir ettiklerini anlatan İbrahim, yeniliklere açık Sudan halkı için bu başarıların ufuk açıcı olduğunu vurguladı. Dr. İbrahim, “Sudan dünyada savaşlar ve problemlerle bilinen bir ülke durumunda. Ama Türk okullarının yaptığı çalışmalar bunun tam aksi niteliğinde. Bu, Sudan’ı en doğru tanıtmanın yoludur. Bu okullar böyle güzel çalışmalarla Sudan’ı dünyaya barışçıl yollarla anlatıyor ve insanımıza yeni ufuklar veriyor. Biz bu okullarla ülke olarak çağ atladık.” diye konuştu.

Okulların Sudan dış ilişkilerine önemli katkılar yaptığını ifade eden İbrahim, öğrencilere hitaben şöyle konuştu; “Çok çalışın. Dünya Sudan’ın her şeyiyle gelişen bir ülke olduğunu, burada da üreten beyinlerin olduğunu görsün. Gayretlerinizi daha da artırın; çünkü sizler bir gün ülkenin idaresine geçecek ve bunu daha iyi anlayacaksınız.”

Sudan Türk Okulları Genel Müdürü Mehmet Fakı ise ilim adına Sudan için dünyayla yarışmaya devam edeceklerini söyledi.

Her yıl olduğu gibi bu yıl da Türkçe Olimpiyatları muhteşem bir coşkuya sahne oldu. Bu manzara yurt dışında yaşayan insanımızın gözlerini kamaştırıyor, gelecek adına son derece heyecanlandırıyor, topyekün insanlığın el ele verip kardeşçe yaşaması adına umutlandırıyor, insanlık adına ve diyalog hesabına insanlığın son adası olma hususiyetini bir kere daha hatırlatıyor. Çok değil sadece altı yıl kadar önce 1. Türkçe Olimpiyatları’na 17 ülke, 2. Türkçe Olimpiyatlarına 21, 3. Türkçe Olimpiyatları’na 42, 4. Türkçe Olimpiyatları’na 83, 5. Türkçe Olimpiyatları’na 100, ve nihayet 6. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları’na 110 ülkeden 550 öğrenci katıldı. Ve tertip komitesinin hedefi 2010 yılında Birleşmiş Milletlere üye bütün ülkeleri bu sevgi, diyalog ve hoşgörü korosuna katmak. Dünya kurulduğu günden bugüne, Türkiye ve Türkçe adına, sevgi, diyalog, hoşgörü, kardeşlik, ümit adına, insanlık hesabına, tertip edilmiş bir başka organizasyon yoktur. Bu tarihi organizasyonun bir örneği bugüne kadar olmamıştır. Türkçe Olimpiyatları bu anlamda tarihe altın harflerle düşülen bir nottur.

Türkçe yıllardır ve asırlardır Türkçedir. O, durup durduğu yerde insanlar ve rengarenk çocuklar gelip “bu Türkçe de neymiş” “Türkiye diye bir ülke varmış”, “Türkçe ne sıcak ve ne güzel bir dil” demediler. Türkçe Türkiye’ye hapsolmuş veya hapsedilmiş, bununla da kalmamış kendi ülkesinde bile değişim ve başkalaşma uçurumuna doğru hızla yol alır vaziyete düşmüştü. Peki nasıl oldu da Türkçe bir sevgi dili oldu. Nasıl oldu da neredeyse bütün dünya çocukları, farklı rengi, dili, dini, kültürüyle sevgi dili Türkçe etrafında sevgiden bir yumak oluşturdular. Sevginin mimarları, muhabbetle yoğrulmuş öğretmenler hal dilleriyle Türkçeyi birleştirip yeni bir sevgi lisanı haline getirince dünya çocukları Türkçeyi ve Türkiye’yi sevdiler. O güzel dili, terbiye, kültür, bilgi, beceriden yoksun insanlar götürseydi elbette ki Türkçe bu denli sevilemeyecek ve hiçbir kıymet ifade etmeyecekti. Ama o dili, dini ve ülkeyi temsil edenler Türkiye’mizin bütün değerlerini adeta tertemiz mükemmel bir elbise olarak giymiş olmanın neticesidir bütün bunlar. İnsanlık bu elbiseye muhtaçtır. Sevgi, muhabbet, saygı, diyalog, hoşgörü, müsamaha, dostluk elbisesine muhtaçtır.

Türkiye’nin uluslararası arenada yıldızı sevgi dili Türkçe ile parlamaya başlayalı artık yıllar oldu. Türkiye ve Türkçe adına ellerine aldıkları meşale ile yollara dökülen karasevdalıların, destanıdır bu. Ciğeri Türkiye için yanan bağrı yanıkların sevdasıdır bu. Kalbi Türkiye, Türkiye diye atan aşıkların destanıdır bu. Kendileri ülkeler aşırı da olsa gönüllerinde Türkiye’yi yaşayan ve yaşatan Türkiye’nin asil ve asıl evlatlarının şanlı destanıdır bu. Hayallerinde başka sevdanın olmadığı, olamayacağı kahramanların şiarıdır bu destan. Hasreti, gurbeti, hicranı sinelerinde yaşayıp tek davaları Türkiye olan Türkiye’nin aşıklarının destanıdır bu. Paraya, makama, şöhrete yakalarını ve paçalarını kaptırmayan, büyük ruhlu ama küçük görünümlü insanların destanlara sığmayan dertleri ve sancılarıdır bu.

Dünyanın dört bir yanından Sevgi diline gönül veren rengarenk pırıl pırıl öğrencilerin heyecan dolu yarışmaları adeta bir rüya gibi geldi geçti. Bu heyecanı gözleri sevgiye kapalı, kulakları insanlığa tıkalı, ayakları kötü yolun yolcusu, dilleri kem sözlerin sözcüsü, yakalarını ve paçalarını şeytana kaptırmış, nefislerinin kulları ve köleleri duyamaz, hayatlarını menfaat üzerine bina eden, makam, mansıp ve şöhretin esirleri bu duyguyu anlayamaz ve idrak edemezler. Tarih bunun misalleriyle doludur. Kötülüğe kilitlenmişler bu duyguyu sezemezler, bu coşkuyu yaşamak bir yana, yapılan bunca güzellikler karşısında kinleri ve nefretlerinden kıskançlık ve hasetlerinden hırçınlık ve inatlarından sadece ve sadece kendilerini yer bitirirler.

Diğer yandan, Türkiye’ye ve Anadolu insanının asli ve gerçek değerlerine kıymet veren bu yiğitler, ne siyasetin kirli tuzaklarına takılıyor, ne kadir ve kıymet bilmezlerin sözlerine aldırış ediyor, ne şeytanın ve nefsin desise ve oyunlarına aldırış ediyor ve nede alkış, tebrik, takdir ve tebcilin peşinden koşuyorlar. Bu ülke aşıklarının sinelerinde tek sevda var. Bu yiğitlerin kalp ibreleri ne zaman baksanız Hakka dilbeste, bu hakikat süvarilerinin nabızlarını tutsanız Allah sevgisi, insan sevgisi ve Türkiye sevdasını duyarsınız. Dünyanın kiri pası 21. asrın alperenlerini kirletemedi, havanın pusu şeytani dumanı onları sarhoş etmeye yetmedi. Evet dünya Türkiye’nin ve Türkçenin destanını yazan bu kahraman irfan ordusuna kement olamadı. Onlar hayatlarını dünyanın herhangi bir yerinde ve herhangi bir mevsimde, her türlü şartlar altında kendilerine hayat veren öğrencileriyle hayatlandırıyorlar ve hiçbir şeyden bu kadar memnun, mes’ud ve bahtiyar olmuyorlar.

Evet, kendi içine kapanmış Türkiye ve Türkçeyi, dış dünya ile alakasızlıktan kurtaran tek projedir bu okullar ve bu okulların mimarları. Devletimizin konsolosluğumuzun bile olmadığı ülkelere Türkiye’yi diliyle, kültürüyle ve hoşgörüsüyle taşıyan başka neyimiz ve kimimiz var ki? Bütün dünyayı Türkiye’miz ve Türkçemiz adına bir şantiye ve laboratuara çeviren bu yiğitlerden başka kim var? İşte tam bu noktada merhum Cemil Meriç’in bir sözünü hatırlatmak istiyorum. Diyor ki, “M. Fethullah Gülen mefkuresiz bir topluma ve gençliğe mefkure göstermiş ve ufuk açmıştır”. Dolayısıyla ufku açılan Türkiye gençliği Türkiye’yi ülkeler aşırı okyanuslar ötesi götürmüşlerdir. Bu bir derttir, bir sancıdır. Bu karşı bayıra gömülen yiğidin sesidir. Bu kozadan kelebeğe doğru uzanan hayat serüveninin özüdür. Bu çekirdekten çınara doğru yol alan hakikatin usaresidir. Bu ümit var olunuz sözünün aksi sedasıdır. Mevlana, “gel ne olursan ol yine gel” derken, Fethullah Gülen Hocaefendi “ne olursan ol geleyim” diyor ve bütün dünyanın ekmek kadar su ve hava kadar ihtiyaç duyduğu barış, sevgi ve diyalog kapıları açılıyor, hoşgörü köprüleri kuruluyor ve müsamaha rayları döşeniyordu. Nakış nakış dünyanın dört bir yanında sevgiden bir dünya örülüyor. İlmik ilmik sevda türküleri heceleniyor. Bu sevda korosu her geçen gün büyüyor. Bu barış korosunun sesi her geçen gün daha gür çıkıyor. Buram buram her tarafı muhabbetin rayihası sarıyor.

Şimdi ey arkasına bakmadan, istikbal endişesine kapılmadan, birilerinin levm etmesinden çekinmeden, makamın mansıbın kancasına takılmadan, riya’nin sum’a'nın tezgahına düşmeden, enaniyetin kirli vakumuna kapılmadan, su-i zan’nın bataklığına düşmeden, şeytanın dürtülerine kulak asmadan, nefsin mırıltı ve fısıltılarına boyun eğmeden, rahata ve rehavete kapılmadan, tembellik ve tenperverlik ve dahi haneperestlik rüzgarında savrulmadan, yolların en güzeli olan o kutlu yolda yıkılmadan yılmadan usanmadan bıkmadan yorulmadan yürümeye devam ediniz. Size gidin diyen bir millet var arkanızda. Size dua dua yalvarıp niyaz eden, arkanızda sizinle gurur duyan, sizi yere göğe sığdıramayan, size sevdalı bir Anadolu var, size aşık ve size vurgun. Öyle anlaşılıyor ki bu destek bütün dünyada makes bulacak ve yeryüzü sizin ve sizin gibilerle yeniden bir kere daha nefes alacak. Yeryüzü tıpkı şimdilerde olduğu gibi sizlerle beraber bir kere daha son bir bahar yaşayacak. Ve size gelecek bahar için dökülen yapraklar diye destanlar, nağmeler, mersiyeler yazacaklar. Gelecek bahar için kendilerini feda eden 21. asrın karasevdalılarına selam olsun…

Bir yıl çabucak geçti. Dünya çocuklarını Türkçe etrafında buluşturan Türkçe olimpiyatları bugün başladı.

Bu yıl 6′ncısı düzenlenen olimpiyatlarda elemeler Ankara Kızılcahamam’da yapılacak. Yüzü aşkın ülkeyi sevgi diliyle buluşturan olimpiyatlarda dereceye giren öğrenciler ödüllerini Başbakan Erdoğan’ın da katılacağı törenle, İstanbul’da alacaklar. Türkçe Olimpiyatları’nda bu sene bir ilk olarak Türkiye’nin değişik illerinde etkinlikler düzenlenecek.

Bu yıl yine göğsümüz kabaracak, gözlerimiz yaşla dolacak. 7 kıtanın farklı renklerine sahip gençlerin Türkçe konuştuklarını görmek bizleri gururlandıracak. Türkiye yaklaşık 2 hafta boyunca sevgi ve barış için yarışan bu gençleri konuşacak.

Büyük hasret bitti. Dünyanın 110 farklı ülkesinden 500 ü aşkın öğrenci, Türkçe için buluştu. Farklı dili konuşan çocukları ’sevgi diliyle’ buluşturan Türkçe Olimpiyatları’nın bu yıl 6′ncısı düzenleniyor. Çin’den Vietnam’a, Tanzanya’dan Uganda’ya Dünya çocukları Ankara Kızılcahamam’da bir araya geldi.

İşte dev projenin tertip komitesi başkanlığını yürüten Meclis Milli Eğitim Komisyonu Başkanı ve eski Milli Eğitim Bakanı Mehmet Sağlam’dan açılış konuşması ve “sıcak bir hoşgeldin” mesajı…
Şiir, şarkı, konuşma, genel kültür ve özel beceri dallarında ön elemeler yarından itibaren başlıyor. Ön elemelerin yapılacağı Ankara Kızılcahamam’a gelen öğrenciler heyecanlılar. Hepsinin amacı finallere kalabilmek. Yabancı öğrenciler, Türkçeleri ve özel becerileriyle gönlümüzü fethetmeye çalışacak.

Öğrenciler hafta sonu ise Ankara Altınpark’ta performanslarını sergileyecek. 2 gün sürecek bu Kültür Şöleninde Dünya çocukları, açtıkları stantlarla ülkelerini tanıtma fırsatı bulacak.

Tam 13 dalda yapılacak yarışmalarda dereceye giren çocuklar ödüllerini 1 Haziran pazartesi günü İstanbul’da düzenlenecek gecede alacak. Başbakan Erdoğan’ın da katılacağı İstanbul Gösteri ve Kongre Merkezi’ndeki ödül töreniyle, bu yıl 6′ncısı düzenlenen Türkçe Olimpiyatları sona erecek.

Türkler nerede doğuyorlar diye sormak zorunda kaldım.

Neden mi? Anlatayım;

Rivayete göre dünyanın ilk yerleşim merkezlerinden birisidir Madagaskar. Yine rivayete göre Hz Adem bu okyanus adasında neşet etmiş.

Bu topraklara daha önce Türklerden yerleşen olmamış. Birkaç “gönüllü” Türk ilk kez 2001′de gidip yerleşmişler, College La Lumiere yani “Bitmeyen Işık Koleji”ni kurmuşlar.

Bugün 25 milyonluk Madagaskar’da aileleriyle birlikte toplam 25 Türk bulunuyor.

Hint, Çin, Fransız, Endonezya, Arap ve birçok milletin yasadığı ada ülkesinde “ilk Türk bebeği” 7 Temmuz 2007′de dünyaya gelmiş.

Bebeğe Selim adını vermişler.

Bu durum “Türkler nerede doğuyorlar” sorusunu düşürdü aklıma.

Dünyanın her yerinde…

Benim bildiğim şu anda en az 130 ülkede fikir birliği etmiş halde “mefkure sahibi” Türkler yaşıyorlar ve yüzlerce bebek doğuyor. Her bebekle daha da kök salıyor düşünceleri.

Neden? Ülkelerinden uzakta yaşadıkları için.

Ülkelerini sevdikleri kadar insanı da sevdikleri için. Sevgi ve sorumluluk duygusunun bileşkesi onları harekete sevk ettiği için…

İçlerinde, insanlığa dair “büyük ürperti” duydukları için.

Peki bu “gönülle” yeryüzüne dağılmışlık kimin eseri?

Kitleleri büyük bir ideale inandıran fikrin…

Bakın Anadolu insanı için dünya ne kadar da küçüldü, olmadığımız, yaşamadığımız yer neredeyse kalmadı. Koca dünya küçüldü ve sığdı Anadolu’ya.

Bu tablo “Türkiye bir dünyadır” gerçeğini fısıldıyor bana.

“Türk okulları” dışarıda bir “sığınak” olarak anlamını buluyor.

Dünya insanları, siz Anadolulu, siz “yabancı Türklere” dünyanı her yerinde çocuklarını emanet ediyorlar.

Bu nasıl olur, akıl alır gibi değil.

“Türk okulları” gittikleri her yerde, din, dil, ırk, coğrafya farkı gözetmeksizin benzer ilgi ile karşılanıp benzer başarılar elde ediyorlar.

Değer ve anlam bunalımı yaşayan insanlığa “sevgi okulları” yeni bir soluk vaat ediyor, “sulh adaları” olarak “ne olursan ol gel” çağrısı yapıyor.

Türk yapımı bir “dalga kıran” yükseliyor.

İnsan odaklı bu büyük seferberlik sevginin hayata taşınmış halidir.

İnsanı canlı tutmanın yolunun insana hizmetten geçtiğini öğreten bir “düşünce” bu.

Bu tablonun arkasında duran bir büyük fikir, derin bir düşünce ve aksiyon var elbette. Bir de ne kadar kendisini nefyetse de o fikrin mimarı…

Fethullah Gülen’den söz ediyorum…

Büyüklüğü, çapı ve etkinliği gittikçe artan bir hareketten, onun paradigmasından söz ediyorum.

Bu hareket siyasi değil, “sosyal ve manevi” bir çizgide yol alıyor.

Yeni bir insan tipi beliriyor, donanımlı ve değerleriyle kayıtlı…

Topluma, yakın ve uzak coğrafyalara ilgili, duyarlı, oralarda insan adına olup bitene karşı mesuliyet hisleriyle dolu insan…

“Dünyada beklentim değil, hep derdim oldu” diyen fikrin rehberliğinde “Türkiyeli bir dünya” kuruluyor.

Türkler dünyaya dağılırken, Türk bebekleri dünyanın her yerinde doğup dünyalı olurken, Gülen “Türkiye merkezli bir dünya”dan söz ediyor.

Ona göre bu yeni “paradigmanın gücü” coğrafi büyüklüğü aşıyor.

Yani “dünyadan büyük Türkiye, Türkiye’nin parçası olan bir dünya” söz konusu…

Türkler son 15 yıldır dünyada doğuyorlar, “değerleriyle mücehhez” olarak dünyada yaşıyorlar. Peki dünyada doğan ve dünyada yaşayan Türkler nerede anlaşılıyorlar?

Ya “gönüllüler hareketi”nin fikir mimarı Fethullah Gülen en çok nerede anlaşılıyor?

Nerede suçlanıyor?

Biz insanları “kendi gerçekliğinden” koparıp kendimize benzeterek seviyoruz, tüketiyoruz, ya da bize benzemediği oranda yine “gerçekliği” reddederek anlamsızlaştırıyoruz.

Ne çok insan var ön yargılarımızla ademe mahkum ettiğimiz.

Fikri ve ruhu dünyasını anlayamadığımızdan, anlama gayreti gösteremediğimizden silip attığımız.

Önce kendimiz sonra da başkaları için anlamsızlaştırdığımız insanlar.

Sayıları o kadar çok ki… Bu halimizle biz gittikçe yalnızlaşıyor, gittikçe değersizleşiyoruz.

Bugün vicdanımın sesi hakim yazıya.

İnsan nedense bende “hüzün” çağrıştırıyor.

Hayatını insana vakfetmiş insanın anlaşılmaması “acı” veriyor. Yanlış anlaşılması ise daha derin bir şey; ızdırap.

Bu durumda anlamamak, yanlış anlamaktan çok dahi iyidir. Kime niye düşmanız, kime niye dostuz idrakte zorlanıyorum.

İnsanların düşünce ve davranışlarını eleştirirken neden onların varlıklarını da hedef alır ve neden onları ortadan kaldırma gibi ilkel bir davranışa gireriz?

İçimizi dışa taşırken, kendimizi yansıtırken, konuşurken, yazarken, hissederken yanımızda bir “vicdan” belirmeli.

“İnsaf” bizi gerçeğe çağırır da elimizden, dilimizden gelecek “zulümden” kurtuluruz

Bu dünya zannedildiği kadar büyük ve zannedildiği kadar önemli değil, önemli olan tek varlık insan. Öteki bütün varlıklar, bütün gayretler insan için; insanın selametle, akli, fikri, ruhi, kalbi, vicdani yolculuğunu sürdürebilmesi için…

Hepimizin anlamaya ve anlaşılmaya ihtiyacı var.

Peki bu büyük gerçeğe rağmen neden anlayışımız yetersiz, her şeyimiz gelişiyor da, neden anlayışta tökezliyoruz?

Dünyada bir Fethullah Gülen gerçeği var.

İçinde bulunduğumuz yüzyılda onlarca paradigma iflas etti. Hepsi insanı, mekanı, ülkeleri istila etti.

İnsana değil, insanı yaşadığı yer altı ve yer üstü kaynaklarına yöneldiler.

Bugün Gülen hareketi dünyanın önüne “insanı insana çağıran, insanı yücelten” yeni bir paradigma koyuyor.

Elinize haritayı alın, dünyanın sorunlu bütün bölgelerinde, insanın yanında “çare arayışı” olarak onları görmek mümkündür. Felsefi, fikri ve pratiği olan bir paradigmayla… Okullar o paradigmanın vitrini ama sadece bir parçası.

Büyük resmi görmek lazım…

“İyi anlaşılmış” ve fakat aynı oranda “yanlış anlaşılan” kişi olarak ben Fethullah Gülen’i bilirim…

Çok “iyi anlaşılmış”, çünkü yarım asırdır kitlelere “derdini” anlatıyor, onları bir ideale inandırmaya çalışıyor. Anlatanın anlatması, anlayanların himmet ve gayretleriyle ortada bir fikir ve aksiyon belirmiş, Anadolu’dan taşıp dünyaya yayılan bir hareket çıkmış.

Gülen 50 yıla yakındır aralıksız, konuşuyor, yazıyor.

Fikrini ve hissini bu derecede ortaya koyan, ilişkileri şeffaf az sayıda insan vardır.

O, sözde, yazıda, yaşantıda, eserde gösteriyor kendisini.

Yüze yakın kitap, birlerce kayıtlı konuşma…

Dert, insanı konuşturuyor.

“Söz” bir anlam ifade etmiyorsa, hayatı ve eseri ortada. Daha ne desin, daha ne yapsın? Bizim büyük eserlere ilgisiz bir yanımız var.

Gülen’i kendi eserlerinden okumuyoruz, hiç değilse anıt gibi yükselen eseri üzerinde yeniden düşünebilsek.

Dünyanın hayretle ve hayranlıkla ilgi duyduğu “Türk okulları” o eserin bir parçası.

Dünyada adına kürsüler kuruluyor, “anlamak için” kafa yoruluyor, fakat kendi ülkesinde ise bir kısım kişiler “anlayamadıklarından” olacak, “yanlış anlaşılması” için sistematik şekilde çalışıyorlar.

Elbette bu durum Gülen gerçeğini değiştirmiyor.

“Hareket” hareket halinde…

Bu hareket Türkiye’nin iç dinamiklerini, tarihten tevarüs eden şuuraltı müktesebatını ve dünyanın seyrini çok iyi anlamış ve değerlendirmiş durumda.

Değişime tabi olmadan, değişim süreçlerini görebilmiş, paradigmasını oluşturabilmiş…

Zihnimizdeki şablon, hayatı ve hayatın içindekileri, bizi ve bizden olanları anlamaya yetmiyor. Bizi “kirlenmiş zihnimiz” ve “susan vicdanımız” yanıltıyor.

Bu “kimseyi karşısına almayan”, insana, olmuyorsa insanın içindeki insana seslenen, müspet “cazibe merkezini” göremiyoruz.

Myanmar diye bir ülkenin varlığını hepimiz yeni, 100 bin insan ölünce öğrendik, ama gördük ki “mefkure sahibi” Türkler oralara da gitmişler yıllar önce…

Yaşatmak için yaşama sevdasından vazgeçerek gitmişler…

Bugün Gülen’e yabancılaşmak, “Türkiyeli dünyaya” yabancılaşmaktır.

Gülen’in arkasında Amerika değil, daha büyük bir güç var…

Devamı haftaya… Anlama çabası için…

kaynak:tr.fgulen.com

Atalarımızın anavatanı Orta Asya steplerindeyiz. Cengiz Han’ın, Göktürklerin izlerinin, Orhun Yazıtlarının yer aldığı Moğolistan, hâlâ komunizmin etkilerini yaşıyor. Başkent Ulan Batur “Kızıl Kahraman” anlamına geliyor.Başkentin ortasında tüten iki büyük fabrika bacası ise hâlâ “kızıl bayrak gibi” dalgalanıyor. Şehirdeki merkezi ısıtmayı bu iki “kalorifer fabrikası” sağlıyor. Trafik ışıklarının neredeyse hiç yok denilecek kadar az olduğu Ulan Batur’da, “göçebe hayatının izleri” sürüyor. Son 15-20 yıldaki yoğun şehirleşmeye rağmen, nüfusun hâlâ üçte biri kırsal alanda çadırlarda yaşıyor. Ulan Batur’da yayalar, araçlara “dur” işareti çekiyor.

Ülkede “taksi sistemi” yok. Tüm özel araçlar ücretiyle yolcu taşıyor. Tüm vatandaşların “ikinci iş olarak birbirlerine taksi şoförlüğü” yapması, herhalde hiçbir ülkede görülmeyecek bir durum. Moğolistan’da komunizm sonrası “misyonerlik faaliyetleri” hız kazanmış. Koreliler, Japonlar, Amerikalılar, halkın yüzde 80′inin ateist, geri kalanının da Şaman, Budist olduğu Moğolistan’a okullar açmışlar.

Okul açmak için ilk gelenler Türkler olmuş. Türkiye’de “yurtdışındaki Fethullah Gülen okulları” olarak bilinen okullardan biri de 1994′te Ulan Batur’da açılmış. Daha sonra bu okulu başka şehirlerdeki başka okullar takip etmiş. Şimdilerde değişik yabancı okullar var ama, ilk gelenler Türkler olduğu Moğolların gözünde için yerleri apayrı! Yaklaşık 2000 mezun veren Türk okullarından çıkan Moğol gençler, önemli makamlara gelmeye başlamış. Ulan Batur’un Vali Yardımcısı ve parlamentodaki en genç milletvekili, Türk okulunun bugünlerde iftihar ettiği mezunları…

Türk okullarının her biri, ekonomik desteği, Türkiye’nin bir bölgesindeki esnaftan alıyor. Ulan Batur’daki okulu, Ankara Keçiören destekliyor. Okul, Türkiye’den kapalı spor salonu istemiş. Keçiören’li esnaf temsilcileri ben Ulan Batur’dayken ihtiyacı tespit için gelmişlerdi. Gördüklerini dönüp anlatacaklar ve para toplanacak. Türk Okulu çok düşük ücretle öğrenci alıyor. Burslu öğrencisi çok fazla. Türk öğretmenler köy köy gezip, sınavla zeki öğrencileri tespit ediyor ve bursla okula alıyor. Bu yaklaşım çok önemli!

Çünkü gelecekte bu ülkeyi yönetecekler, zengin ailelerin parayı basıp Amerikan okullarında okuttuğu çocuklar arasından değil, Türk okullarında okuyan en zeki öğrenciler arasından çıkacak. Şimdiden oluşan müthiş Türkiye sempatisi daha da artacak. Türk okulları hiçbir şekilde “Müslümanlık propagandası” yapmıyor. Eğer bir propaganda söz konusuysa, buna “insanlık propagandası” diyebiliriz. Zaten okullarda din dersi yasak… Ulan Batur’daki Budist tapınağını ziyaret ederken, karşımıza Türk Okulu’nun kız öğrencisi çıkıyor. Şirin Türkçesiyle yardımcı olmaya çalışıyor, duygulanmamak elde değil.

“Budist misin” diye sorduğumda, “Ateistim” yanıtını veriyor. Zaten bütün öğrenciler geleneksel olarak ateist kültürden geliyor. Düşünsenize, Türkiye’de her zaman tartışmaların odağında olan Fethullah Gülen’in fikir babası olduğu Türk okullarının Moğolistan ayağında, yüzlerce, binlerce “ateist” öğrenci, üstelik de hiçbir dini telkin olmaksızın yetiştiriliyor. Halen 1000 kadar Moğol öğrenci Türkiye’de öğrenim görüyor. Budist tapınağında rastladığımız Türk Okulu öğrencisinin hedefi de, İstanbul’da Uluslararası İlişkiler okumak.

 Türk okullarının “sıfır dini eğitim” vermelerine rağmen, hiç kimsenin karşı çıkamayacağı bir “maneviyat aşılaması” yaptığından söz edebiliriz. Maneviyatın pek önemli olmadığı, evliliğin ve aile mefhumunun pek kutsal sayılmadığı ülkede, inanmayacaksınız ama neredeyse tüm Moğollar evlenmeden birlikte oluyor, çocuk yapıyor, sonunda bu hayatlarından memnun kalırlarsa evleniyorlar. Boşanma oranı da hayli yüksek. Aile bağlarının Batılı normlara göre çok zayıf olduğu bir ülke olduğu için, Türk okulundaki öğrencilerin çoğunun velilerinin boşanmış olduğunu da ekleyelim.

Zaten Moğol velilerin Türk okullarını tercih etmesinin bir nedeni de, ergenlik sonrasında ailelerinden hemen kopan çocukların, daha kontrol altında ve “anne-babaya-büyüklere saygı” gibi manevi değerleri öğrenerek yetişmeleri. Tabii böyle bir eğitim anlayışı çerçevesinde, eğitimlerinde başarılı olmaları, hepsinin geleceklerini garanti altına almaları. Ulan Batur’daki Türk okulunu gezdikten sonra, 15 yıldır okuyup, duyduklarımla edindiğim izlenimim pekişti: “Türkiye’de Fethullah Gülen aleyhinde olanlar bile söz yurtdışındaki Türk okullarına gelince övmekten başka bir çare göremiyorlar.”

New York Emniyet Müdürü Raymond Kelly, New York’taki ilk Türk okulu olan Brooklyn Amity’yi ziyaret etti. New York Eyaleti 2007 Bilim Olimpiyatları’nda 28 madalya kazanan okula kutlama ziyaretinde bulunan Raymond Kelly, okul hakkında çok olumlu şeyler duyduğunu, bizzat gelip görmek istediğini ifade etti.

KELLY OKULU KUTLADI

Kelly, okulu ve öğrencileri gösterdikleri üstün başarıdan dolayı kutladı. Türkiye’de İstanbul ve Antalya’ya gittiğini ve hayran kaldığını belirten Kelly, en kısa zamanda yeniden gitmeyi çok istediğini bildirdi. 8.2 milyon insanın yaşadığı New York kentinin şu anda tarihinin en düşük suç oranına sahip olduğunu ifade eden Kelly, bundan dolayı polis teşkilatı mensuplarına teşekkür etti.

TÜRK OKULLARI ÇOK ÜNLÜ

Kelly, okulun başarısını nasıl değerlendirdiği sorusuna, ”Benim çocuklarım okul çağını çoktan geçti, ancak eğer yaşları uygun olsaydı bu okula gelmelerini isterdim” yanıtını verdi. 02.06.2007